این روزها با تنهایی هایمانتنها مانده ابمخانه ها که کوچکتر شده اند هیچچقدر دلهاو حوصله ها هم کم شده اند خودمانیم و دیوارهای خانه که چسبیده اند بهمان و حسابی بغلمان کرده اندحتی دیگر نمیتوان گفت که با همیم ولی تنهاباید گفت حسابی تنهای تنها مانده ایمتنهای تنها دلم روزهای تازه میخواهدپر از شور ، پر از اش...

کاش بقول سهرابدانه دل مردم پیدا بودحیرانم از این انساننمیدانم که خداوند براستی چه میخواست از آفرینش, انساناین همه فلسفه بافیها هیچکدام راز آفرینش, را پیدا نکردندبراستی چه میخواست خداوند از آفرینش, من ، تو و همه؟!!!

این روزها ، خسته امخسته از عمری که گذشتخسته از باقی آنچه که ماندهخسته از خاطراتی که وا نهاده ام شانخسته از داغ عشقی که به دل ماندخسته از آرزوهایی که همچنان رویا ماندنداین روز ها واقعا ........

عشق همیشه تاوان داشتهاما من جسارت تاوان ندارماماهمیشه عاشق ماندم

از پنجره خانه منآفتاب زیبایی تابیدهبه اتاقمومن زیر تابش نیمه گرم آنرفته ام تا خاطرات نو جوانیتا آنجا کهخودم را میان کوچه در راه مدرسه زیر درخت بید چشم براه مانده امکاش هرگز عشقت را تجربه نمیکردمهمیشه چشم براه میماندمآخ از نور پاشیده در اتاقم جانی دوباره گرفتمجانی که شاید بعد ازاینعشقی تازه در خود بپ...

من و دیوانگی دیوار به دیوار هم روزها و شبها تحمل میکنیم این جهان عاقلان را آخ که اگر دیوانه نبودم چگونه تاب می آوردم این دوران ناجوانمردان را

مادرمبانوی آب و آیینهبا تنی خستهو ذهنی خسته تررفت...و این جهان با تمام سنگینی خودهمچنان در دور تسلسل خود خواهد چرخیدو من با شتاب هر چه بیشترروزهای پیش رو راپشت سر می نهممادرم رفت برای همیشهخدایا مادرم را در آغوش رحمتت آرام بگردان

من اتاق و دیوارهامیز و شاخه های گلهای داوودی به رنگ بنفش درون لیوانراهرویی باریک در پیش چشمانممنتهی شده به پنجره رو به حیاطتراس و بارانو یادها همه زندگی من در این دوران......

همیشه نفر دوم بودم وقتی که نوجوان بودم ،جوان بودم بعد از مادرم ، همیشه پشت مادرم دیده میشدم از خود هیج اختیاری نداشتم همیشه نفر دوم بود در نگاه فرزندانم هم همیشه نفر دوم بودم نفر دوم نه بعد از پدرشان من نفر دوم بودم بعد از خودشان من هرگز, به عنوان یک نفر مستقل نه دیده شدم نه زندگی کردم من هنیشه اون ...

حالم این روزها اصلا خوب نیست مردم کشورم حالشون خوب نیست روزها را پشت سر میگذاریم تا شاید خداوند نظر لطفش رو از ما دریغ تکنه

من با بهار آمده ام در اردیبهشت، این نشانه بهشت بر روی زمین اما نمیدانم چرا ؟ روزهای بهاری برایم دلتنگی می آورد حتی دلتنگ تر از پاییز است در این روزها گیجم ، گیج ،گیج چشمهایم را میبندم بر میگردم به

گره ای انگار بیخ گلویم هست نه میتوانم بالایش بیاورم نه فرویش بدهم جا خوش کرده عذابم میدهد و گاهی اوقات راه نفس کشیدنم را بند می آورد من که هیچ دلخوش به زندگی با تو نیستم ولی نمیدانم چرا جرات پایان دادنش را هم ندارم همیشه یه گره ای اتگار راه گلویم را بسته کاش زودتر لااقل تمامش میکرد و راه نفسم بند می...

کلمات, گمند میان شعرها دلم حرف تازه میخواهد در این شهر پر آشوب در این روزگار دلتنکی ولی افسوس حروف و الفبایی که میدانم برای نوشتن از روزگار نافرجام مان کفاف نمیدهد فقط می توان,م با کلمات, و حرفها بازی کن

قصه زیبای پاییز یک بار دیگر بر روی زبانها افتاد پاییز همیشه در خود تولدی دارد تولدی از جنس شاعران گمشده که در پاییز متولد خواهند شد و برای عشق سرودی تازه خواهند گفت وبرای عاشقان معشوقه های جدید خو

دلخوشی چه واژه پر معنی میتواند باشد برای این روزهای, مردم کشورم هرچند از این روزهای, سخت در طول سالیان و قرنها کم ندیده است این خاک وطن خدایا دلخوشی را مهربانی را به مردم کشورم باز گردان

شبیه هیچ چیز نیست این رویاهای من این افکار پیچ در پیچ من گاهی خودم هم گم میشوم میان این همه وهم میان این همه دور شدن از من ، من شبیه هیچ چیز نیست شبیه هیچ چیز

دلم گرفته میان این همه آرزوهای به سرانجام نرسیده میان این همه رویاهای شیرینی که فقط رویا مانده اند کلافه ام ، کلافه از خودم از آدمیان مسخ شده از خواستن های بی هدف کاش که بادی بوزد و با خود ببرد تمام افکار تلخ مرا کاش میشد کاش دلمان کمی دلخوشی داشت فقط کمی دلم گرفته دلم گرفته و میان این همه دل گرفتگی...

قرار,های عاشقی, از یادمان رفته و جایش را کلافگی ها گرفته دلم تو را میخواهد بجای همه نداشتن هایت جایی بجز خاطرات تو را می کاوم کاش می آمدی بجای همه غیبت هایت براستی چرا قرار,های عاشقی, از یادمان رفت؟ دلم عشق میخواهد یک عشق از آن عشق های ناب ، ناب قرار,های عاشقی, چرا از یادمان رفت؟!!!

رویاهایم در خواب, مرا به زندگی امیدوار کردند و من خواب, را از این جهت بر بیداری ترجیح دادم تا بتوانم به زندگی ادامه داده باشم شاید یک روز برای همیشه در رویا ماندم چون زنگی را که در بیداری تداشتم در خواب, به شیرین,ی در بر داشتم

صبح آمده است با همه زیباییها و طراوتش ولی در کنار او هیچ آرامشی ندارم میان ما فاصله ایست به اندازه تمام طول و عرض دنیا هم او میداند و هم من ولی جرات گفتنش را هیچکدام نداریم هر کداممان در دنیای خود ولی زیر یک سقف زندگی میکنیم تا روزی فاصله امان فقط به اندازه یک متر از این کره خاکی باشد